قلعه ها خاک می شوند
کوه ها دره
و دره ها موات…

نشیمن گاه موریانه می ریزد
ابر تا نا کجای احساس می تازد…

براستی..
خواب اقاقی را چگونه باور کنیم؟
زمانی که
رستنگاه صلوه علی الذکر و والتقوا
لجن زار کتیرا می گردد
کنار میز نواری خالیست
نواری از جنس تهی
گوش می سپارم
تا افق، کوچکِ کاهگلی را
می نگرم

شیشه ها دلخور و عبوس
می ترسند

آری میان خیانت یکی را بباید دید
خائن یا مخئِن
همه سراسر هراس
همه تیر و فشنگ
همه مشک و ترازو

پس عدالت کجاست؟
مروت در کدام چاه زنجیر شده؟
کاش پشه ها بیشتر نیش زنند..!